Dziecko samotne – czy z poczuciem samotności?

Dziecko samotne – czy z poczuciem samotności?

Jednostki przeżywające w dzieciństwie nasilone poczucie osamotnienia mogą w życiu dorosłym mieć trwałe trudności w nawiązywaniu i utrzymaniu więzi emocjonalnej z drugim człowiekiem. Mają one trudności zarówno z przyjmowaniem uczuć, jak i obdarzaniem nim innych osób, co wiąże się z lękiem przed odrzuceniem.

– I. Borecka, „Z motylem w tle”

Poczucie osamotnienia w dzieciństwie niekoniecznie związane jest z samotnością fizyczną. Dziś coraz częściej dzieci wychowują się w rodzinach, w których żyją tylko z jednym z dwojga rodziców. Niejednokrotnie „podróżują” od ojca do matki, ponieważ oboje są w separacji, po rozwodzie. Decyzje podejmowane szybko, bez refleksji o przyszłych dzieciach, o potencjalnym rodzicielstwie, narażają i skazują dzieci na życie „pomiędzy” światami o różnych wartościach i niespójnych zasadach. 

Samotność czy poczucie samotności?

Pamiętajmy, że poczucie osamotnienia nie jest tym samym, co fizyczna samotność. Stan osamotnienia mogą przeżywać także dzieci, które żyją w rodzinie pełnej, z obojgiem rodziców. Mogą czuć się pozostawione sobie, kiedy małżonkowie skupieni są na sobie, i nie dostrzegają potrzeb dziecka. Dziecko może czuć się osamotnione w przeżywaniu emocji, których nie akceptują rodzice, w byciu niezrozumianym przez nich, czy pozbawione zabawy i uwagi.
To pojęcie jest bardzo szerokie i warto zastanowić się nad pytaniem, czy przypadkiem nie zaniedbujemy jakiegoś obszaru u dziecka, który stanowi dla naszych pociech niewypełnioną lukę.

Podziel się swoimi przemyśleniami

%d bloggers like this: