Emocjonalne dzieci

Emocjonalne dzieci

Na temat emocji zarówno tych, postrzeganych jako złe, jaki i dobre, możemy poczytać w wielu publikacjach. Teoria teorią, a praktyka?

Dziecięce reakcje

Ostatnio obserwowałam reakcje dzieci podczas oglądania bajki. Były w niej sceny o różnym zabarwieniu emocjonalnym; od smutnej, po zabawną, poprzez wywołujące zdziwienie. Kiedy niektóre z nich śmiały się głośno i były rozbawione, na buziach innych był widoczny lekki uśmiech. Były i takie dzieci, które na tę samą sytuację nie reagowały w ogóle – jakby zamrożone.

Te same dzieci, rozbawione i śmiejące się głośno bardzo silnie reagowały na sceny smutne. Na ich twarzach malował się grymas smutku i rozgoryczenia. Silnie przeżywały te sceny, a po filmie niejednokrotnie odczuwały potrzebę dłuższej rozmowy na ten temat.

Dzieci bardzo eksponujące swoje emocje, przeżywające je nie potrafią często usiedzieć w miejscu. Ich ruchliwość domaga się ekspresji i działania. Silnie przeżywając radość, równie silnie potrafią przeżywać złość, na którą niestety nie godzą się czasem dorośli, jest to związane bowiem z potrzebą wyrażenia jej poprzez ciało.

Warto dzieciom pozwolić na wyrażenie ich, niekoniecznie w sposób: narysuj, podskocz, ale poprzez zabawę, ruch, poproszenie o pomoc w czymkolwiek lub udział w przedstawieniach. 

Podziel się swoimi przemyśleniami

%d bloggers like this: